Acteur Frank Wijdenbosch speelde jarenlang een jolige dikkerd, het was hem op het lijf geschreven; hij had morbide obesitas.
Inmiddels heeft hij een maagverkleinende operatie ondergaan ( ‘gastric sleeve’) en daarmee een complete transformatie. Deze ervaring is de inspiratiebron voor een bijzondere theatervoorstelling;
Aangrijpend mét een flinke dosis relativerende humor!
Binnenkort meer informatie op KrachtvanBeleving en vanaf begin 2013 op de planken.
Afgelopen zomer werd de voorstelling in een kortere versie al met veel succes gespeeld op de Parade in Utrecht en Amsterdam, en in het voorjaar van 2010 in diverse theaters in Nederland.
Zie verder: Kasmoni
]]>
Miss Monie is vijftig geworden en heeft vrienden en familie uitgenodigd. De dominante kasvrouw heeft haar ‘kasmonie’-deel vervroegd opgevraagd en iedereen verwacht een groot feest. Maar met een zwangere tienerdochter, een ‘borroman’ die ongevraagd plaatjes draait en een maatschappelijk werkster die zichzelf heeft verloren in te veel drank en liefde, lijkt de avond uit te lopen op een regelrechte nachtmerrie. Wie redt wie uit deze rimboe…
"Alla njang boeng foe njang, ma no alla taki boeng foe taki"
(alle eten is goed om te eten, maar niet alle spreken is goed om te spreken)
Kan multicultureel theater zich ontdoen van zijn eigen clichés?
En zo ja; wat blijft er dan van over?
‘Alles is eetbaar...' is een toegankelijke en komische voorstelling over de noden, grieven en gebruiken van de tropische medelanders.
Tekst:
Idee:
Regie
Met:
‘Alles is eetbaar...' waste zien op de Parade in Theatro Cuatro:
‘Alles is eetbaar...' is vanaf februari 2010 ook te zien in theaters in Den Haag, Amsterdam, Rotterdam en Lelystad.
Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Sevenarts & ZEP:
** 020-4287517 ** info@zep.nu **
Zondag 9 november vanaf 15.00 uur, entree gratis, reservering verplicht (beperkte plaatsen!) via 020-6065040 of joanna@mconline.nl
]]>In 1997 en 1998 de solovoorstelling over het leven van Hattie Mc Daniel de eerste zwarte actrice die in 1940 een Oscar won, gerealiseerd in het Polanentheater.
In 1999 en 2000 heeft Wijdenbosch in verschillende theaters in Nederland en in Suriname het stuk “Mensen uit mijn straat” gespeeld. Een voorstelling die fungeert als kijkdoos van het leven in een gewone Amsterdamse straat die rijk is aan nationaliteiten. Het stuk gaat over de J.M. Kemperstraat, waar Frank Wijdenbosch al meer dan 26 jaar woont.
Een theaterstuk in Samenwerking met het Wijkopbouworgaan, over wachtende mensen op een beter leven. Dit stuk is opgevoerd, aan de Riga Kade tijdens de ingebruikname van het Fetim gebouw.
Voor Project Spaarndammerhout het theaterstuk “Buren” gemaakt, over de gevolgen van nieuwe woonsituatie die zal ontstaat door de nieuwe wijk. Voorstelling gemaakt met buurtbewoners, die komen bij “Effe bij Moeder an”
het complexe leven van de eerste zwarte prostituee op de Amsterdamse wallen. Repetities vonden plaats in Zaal 100
Het leven van een zwarte politica, die in problemen komt door dat ze te veel geld uit een voor andere doelen te besteden pot pakt en het aan een festival directeur geeft met louche plannen.
Seven Arts is in februari 1991 opgericht door de Amsterdamse theatermakers Frank Wijdenbosch en Rose Thesing. De belangrijkste doelstelling voor Seven Arts is dat zij theater en cultuur wil maken vanuit onorthodoxe artistieke uitgangspunten. Aan de hand van bijvoorbeeld een spraakmakende film, een bekend boek of een interessant verhaal worden een of meer karakters van personen centraal gemaakt in het te ontwikkelen theaterstuk.
]]>
Seven Arts is in februari 1991 opgericht door de Amsterdamse theatermakers Frank Wijdenbosch en Rose Thesing. De belangrijkste doelstelling voor Seven Arts is dat zij theater wil maken vanuit onorthodoxe artistieke uitgangspunten.Aan de hand van bijvoorbeeld een spraakmakende film, een bekend boek of een interessant verhaal worden een of meer karakters van personen centraal gemaakt in het te ontwikkelen theaterstuk. Vanuit eigen dramatisch theateronderzoek en artistieke interpretatie wordt theatraal inhoud gegeven aan de karakters. Vanuit improvisaties ontstaat het scenario/script voor de productie.
Het uitgangspunt bij Seven Arts voor wat betreft de keuze van vormgeving, is het maken van totaaltheater op locatie. Dit impliceert, dat de totale omgeving waarin de voorstelling zich afspeelt, wordt aangepast volgens een stijl passend bij de situatie van het stuk. Een theatervorm, waar zowel het heden als het verleden even belangrijk zijn en conceptueel in elkaar kunnen overlopen, maar waar de context tot in detail eenduidig blijft.
In de theaterproducties wordt principieel getracht om herkenbare en bijna onafwendbare culturele barrières tussen zwart en wit, tussen man en vrouw, tussen rijk en arm in haar theatrale stijl “overboord” te gooien. De karakters worden ontdaan van hun uiterlijke, stereotyperende kenmerken. Wat overblijft zijn menselijke motieven, gevoelens en behoeften “pur sang”. Van daaruit worden de persoonlijke tegenstellingen en confrontaties ontwikkeld. Dit ontleden van karakters heeft tot doel de naakte waarheid over het verschil tussen mensen bloot te leggen. De artistieke ontkenning van onoverbrugbare culturele- en etnische scheidslijnen geeft nieuwe mogelijkheden voor het acteren en leidt tot verrassende theatrale keuzen.
]]>
(foto's : Gert Schutte)
'Ik ben Evert
Ik heb een zwaard
Een zwaard om mee te spelen
Een zwaard om mee te vechten
Helemaal van mij alleen!'
Evert heeft al een zwaard, maar hij wil óók een jurk.
Een jurk om rondjes in te draaien. Een jurk om in te dansen. Een jurk voor hem alleen.
Maar dat kan helemaal niet. Zeggen Zusje, Moeder en Buurmeisje.
Want jongens dragen geen jurken. Jongens dragen broeken.
En tóch wil Evert een jurk.
Kom maar eens mee, zegt Oma.
De voorstelling is gebaseerd op het gelijknamige boek, geschreven door Pauline Michgelsen en geïllustreerd door Nils Smit (Querido).
Zie http://www.hetblauwehuis.nl/ voor de speeldata.
Het Blauwe Huis maakt theatervoorstellingen voor kinderen van 2 tot 6 jaar. Het gezelschap heeft inmiddels naam gemaakt met beeldende en fysieke theaterbewerkingen van jeugdliteratuur. In 2003 zette het 'Dit is Jacob' op de planken, op basis van een Zweedse prentenboekenserie over een eigenzinnig mannetje met dezelfde naam. In 2004 werd het succesvolle 'POEP!' gemaakt, naar het bekende boek over de mol die wilde weten wie er op zijn kop gepoept heeft. Vorig jaar volgde 'Jip en Janneke vervelen zich nooit', op basis van 8 oorspronkelijke Jip en Janneke-verhaaltjes. Laatstgenoemde voorstelling gaat in het nieuwe seizoen in reprise.
Ditmaal is de keuze gevallen op het boek 'Ik wil een jurk' van Pauline Michgelsen (Querido 2001). In dit grappige en aandoenlijke boekje wil Evert een jurk om rondjes in te draaien en dansjes in te maken. Iedereen raadt het hem af: Zusje, Mama, en Buurmeisje ook. Want jongens dragen geen jurk, ook al weet niemand precies waarom niet. Oma vervult ten slotte zijn wens, want als Oma een broek mag, dan mag Evert toch een jurk?
De voorstelling 'Ik wil een jurk!' wordt gespeeld op een vloer in de vorm van een grote cirkel. De kinderen zitten er in twee rijen omheen. Acteur Frank Wijdenbosch speelt niet alleen Evert, maar hij neemt ook alle vrouwenrollen op zich. In de theaterbewerking van Anna Bilker gaat het hoofdpersonage telkens in nauw contact met het jonge publiek op zoek naar dé jurk voor Evert. Tot slot mogen de kinderen met hem meedansen en rondjes draaien in een feestelijke slotdans.
'Ik wil een jurk!' wordt gespeeld op een rond speelvlak. Het publiek zit er in twee rijen omheen. De acteur speelt niet alleen Evert, maar neemt ook alle vrouwenrollen op zich. Het publiek wordt nauw betrokken in de zoektocht naar dé droomjurk. Tot slot mogen de kinderen met Evert meedansen in een feestelijke slotdans.
De regie van deze vrolijke en prikkelende voorstelling is in handen van Gérard Pillen, al jaren een bekende in het theater voor jonge kinderen. De kleurrijke kostuums (ontwerp: Erik Drewes) nemen hierin een centrale plaats in. De muziek is speciaal voor deze productie gecomponeerd door Wim Beunders. Jeugdtheater Het Blauwe Huis ontving voor deze productie bijdragen van het FAPK, de provincie Flevoland, de gemeente Almere en het VSBfonds.
]]>
Frank was dit najaar nog verschillende malen te zien in het stuk "Ondro Makandra - de politica".
]]>Dit kreeg Frank te horen toen hij aan zijn vader vertelde dat hij acteur wilde worden.
Acteren was in Suriname geen echt beroep, hooguit een hobby. Hij kwam in 1972 naar Nederland om de Hogere Hotelschool te gaan volgen, zodat hij een ‘respectabel beroep’ zou gaan uitoefenen. Al snel besloot hij om toch te kiezen voor het theater en in 1975 begon hij op te treden als zijn alter ego Fatzy Smit. Hij kreeg daarmee als snel grote bekendheid in Nederland en daarbuiten. In 1983 kreeg hij een rol in een stuk van Rob Malash: behalve eetbaar zijn knikkers ook vergiftigd. Hij past echter niet in het stramien van de bestaande Nederlandse theaterwereld. Zijn speelstijl was volgens de critici “te grof” en hij was “te aanwezig” op het toneel. Dat maakte hem onzeker en hij ging steeds meer aan zichzelf twijfelen.
Na een inspirerend artikel in de Volkskrant van Jack Heijer, waarin wat hij deed ‘performance’ werd genoemd, nam Frank in 1991 de beslissing om zelf theaterstukken te gaan maken. Theater over dingen die hem na aan het hart liggen en die hem interesseren. En dat werkte: van een enthousiast Surinaams jongetje dat overal naar binnen wilde, maar neggens past omdat hij zo anders was, is Frank Wijdenbosch uitgegroeid tot een geëngageerd theatermaker. Hij werkt vanuit zijn culturele achtergrond, waarin verhalenvertellers een grote rol spelen, maar verliest daarbij het Nederlandse publiek niet uit het oog.
Frank Wijdenbosch heeft hard gewerkt en hij heeft veel moeten leren om te komen waar hij nu is. Maar het was altijd de moeite waard. Hij brengt dat enthousiasme graag over op jongeren die voor het eerst kennismaken met theater. Zijn motto is: “Wacht niet af tot het naar je komt, maar maak je eigen dingen, je het zelf in de hand.
Waar hij trots op is? “Om te zijn waar ik nu ben. Na jaren van strubbelingen en hard werken, heb ik nu goede mensen, goede ondersteuning om me heen. Ze vormen een stevige basis, zodat ik de ruimte heb om te doen wat ik wil en waar ik goed in ben
]]>Ondro makandra is een tragi-komische voorstelling, waarin het politieke en het persoonlijke elkaar snijden. Over Surinaamse ambitie en verlangen naar respect en over Nederlandse politieke correctheid, goede bedoelingen en opportunisme.
"Zelfs wanneer ik in het zwembad lig, bedenk ik mij hoe dat er over tien jaar uit zou moeten zien. De toekomst laat mij nooit met rust. Hij drijft mij op, schopt mij vooruit, hij is genadeloos aanwezig en constant van plan mij in te halen. Het is jammer dat ik nu overal de schuld van krijg, ik heb daar eigenlijk de tijd niet voor".
De Surinaams-Nederlandse Carmelita Kolonel heeft een droom; ze wil mensen bij elkaar brengen. Dat is altijd al haar doel geweest.
Als klein meisje in Paramaribo en later toen ze als Miss Coronie tot mooiste vrouw van Suriname werd gekozen. Maar haar ambities rijken verder, ze wil weg uit Suriname. Ze gaat naar Nederland, de politiek in. Ze gaat haar dromen waarmaken als raadslid, als wethouder en misschien zelfs als minister-president. Dat de Nederlandse politiek misbruik van haar zou kunnen maken, deert haar niet.
Met de hulp van haar achterban beklimt ze de politieke ladder. Dat ze voor die hulp wel eens heeft moet betalen en dat ze zo nu en dan gunsten moest verlenen, heeft ze met de mantel der liefde bedekt. Haar partij komt ook graag met zo?n sterke, allochtone vrouw voor de dag en houdt haar de hand boven het hoofd.
Totdat er hier en daar wat begint uit te lekken en de pers lucht krijgt van een schandaal. Dan begint men aan haar stoelpoten te zagen. De partij dreigt haar te laten vallen, haar achterban voelt zich bedrogen en het publiek verliest het geloof in haar. Maar Carmelita geeft niet op! In Ondro makandra ("Onder ons") speelt Frank Wijdenbosch een vrouw, die de strijd aangaat met haar achtergrond, haar ambities en de Nederlandse politiek
| Zaal | kleine en middelgrote zaal |
| Beschikbaar | hele seizoen |
| Lengte | ca. 80 minuten / geen pauze |
| Tekst | Annemarie Slotboom |
| Regie | Ernst Braches |
| Spel | Frank Wijdenbosch |
| Productie | Stichting Seven Arts |
| De Zee Theaterproducties | |
Frank op bezoek bij Stadsradio FayaLobi
]]>Regie debuut van Frank: Vijf hoorspelen geregisseerd voor de lokale radio’s Amsterdam Zuid Oost, in opdracht van het Surinaams Inspraak Orgaan. Thema: huiselijk geweld onder Surinamers
Snorder bestond uit 3 afleveringen, die dagelijks op de Parade van 2003 te zien waren, waar Frank in meespeelde. Liefde en overspel, drank en vaderschap, inbraak en verzoening, psychologiecursussen, afslankpillen, winst én verlies... het taxibedrijf Snorder van Diana Olivia Carmelita Weltevreden, voor de rit van uw leven.
Het levensverhaal van de eerste zwarte prostitué van de Wallen.
In de late jaren zeventig liep op de Amsterdamse wallen een oudere, zwarte prostituee rond. Ze was een begrip, iedereen kende haar. Vanachter hun hand fluisterde men haar naam: Blakka Lola. Als ze merkte dat ze werd aangegaapt en nagestaard begon ze onbedaarlijk te schelden.
Blakka Lola groeide op in een kindertehuis te Paramaribo. Op vroege leeftijd werd ze door zendelingen meegenomen naar Nederland om als dienstmeisje te fungeren. Al snel belandde Blakka Lola in de prostitutie. Ze was de eerste Surinaamse prostituee op de wallen. Tussen Blonde Greet, Belgse Gonnie en Manke Joke was ze een exotische verschijning.
Vanuit heel Nederland kwam men deze mysterieuze zwarte attractie bekijken. Zelf deed Zwarte Lola niet geheimzinnig over haar werk. Tot op hoge leeftijd speelde ze de hoer. Ze werkte zich via de prostitutie omhoog tot redelijk welvarende vrouw. Ze stond dan ook bekend als een gul en sociaal mens. Toch bleef zij, ondanks al haar contacten, een eenling. Ze woonde ongeveer 60 jaar in Nederland maar bleef altijd naar haar geboorteland verlangen.
De Surinaamse acteur en theatermaker Frank Wijdenbosch speelt verschillende levensfases van Blakka Lola. Hij raakte gegrepen door het leven van deze vrouw. Wie was zij? Hoe heeft ze zich gehandhaafd in haar wereld? Heeft zij zich aangepast of heeft ze haar omgeving veranderd? Waarvan heeft zij gedroomd? Wat heeft ze bereikt? Was zij Surinaams of Nederlands? Of was ze geen van beide.
Geproduceerd door St. Seven Arts met subsidie van het Fonds voor de podiumkunsten en het Lira Fonds, geregisseerd door Ernst Braches. Met drie uitverkochte voorstellingen in Suriname in theatre CCS aan de Gravenstraat 112 .
]]>
Het levensverhaal over een multicultureel echtpaar dat al 40 jaar met elkaar is getrouwd maar er gaat geen dag voorbij dat er geen conflicten zijn omdat men elkaar niet begrijpt.
Jaap is een blanke man gespeeld door Paul van Soest, Shirley is een zwarte vrouw gespeeld door Frank Wijdenbosch
]]>